[ سوره غافر ‹ 40 › : آيات 10 تا 12 ] إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّه أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الإِيمانِ فَتَكْفُرُونَ ‹ 10 › قالُوا رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ ‹ 11 › ذلِكُمْ بِأَنَّه إِذا دُعِيَ اللَّه وَحْدَه كَفَرْتُمْ وَإِنْ يُشْرَكْ بِه تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّه الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ ‹ 12 › ترجمه : 10 - كسانى را كه كافر شدند روز قيامت صدا مىزنند كه عداوت و خشم پروردگار نسبت به شما از عداوت و خشم خودتان نسبت به خودتان بيشتر است ، چرا كه دعوت به سوى ايمان مىشديد ولى انكار مىكرديد . 11 - آنها مىگويند : پروردگارا ! ما را دو بار ميراندى و دو بار زنده كردى ، اكنون به گناهان خود معترفيم ، آيا راهى براى خارج شدن ( از دوزخ ) وجود دارد ؟ ! 12 - اين بخاطر آن است كه وقتى خداوند به يگانگى خوانده مىشد انكار مىكرديد ، و اگر كسانى براى او شريك قائل مىشدند ايمان مىآورديد ، هم اكنون داورى مخصوص خداوند بلند مرتبه و بزرگ است ( و شما را به حكمت خود كيفر مىدهد ) . تفسير : ما به گناه خود معترفيم آيا راه جبرانى هست ؟ ! در آيات گذشته سخن از شمول « رحمت » الهى نسبت به مؤمنان بود ، و در